jestPoranek#19 – Gwiazdy, Italia & Trochę Sigurów

Napisałem ten jestPoranek półtora tygodnia temu (przed wyjazdem do Berlina, aby na pewno pojawił się o czasie), więc nie mam Ci tutaj do sprzedania żadnej aktualności bo jeszcze nic z tych paru minionych dni nie nadrobiłem. Mam za to nadzieję, że wybrane zawczasu piosenki Ci podejdą. A zresztą, jaką tam nadzieję. Mam pewność :)

Czytaj dalej»

Dzień 28/30 – Piosenka, Która Mnie Uspokaja

Przed dwoma dniami podzieliłem się z Tobą piosenką, którą chciałbym umieć grać. Tak się złożyło (zupełnie niechcący, oczywiście), że była to melodia bardzo spokojna i wyciszająca. Dzisiejsza lista wyzwania podtrzymuje ten nastrój. Weź głęboki oddech i uwolnij myśli.

Dzień 27/30 – Piosenka, Którą Chciałbym Umieć Grać

Dwa dni temu podzieliłem się z Tobą piosenką, którą umiem grać. Dzisiaj lista wyzwania sugeruje melodię, którą umieć grać to bym dopiero chciał. Na początku pomyślałem o solówkach Slasha. Potem o solówkach Toma Morello. Po chwili zacząłem się zastanawiać, czy nie wolałbym przypadkiem zamienić gitary na saksofon albo pianino. Ale ostatecznie wybrałem coś zupełnie innego. I już nie było wątpliwości.

Dzień 16/30 – Piosenka, Którą Się Przejadłem

Permanentne znudzenie się jakąś piosenką wydawało mi się czymś niemożliwym. Ot, miesiąc przerwy i można zgrywać na iPoda z powrotem. Ale widzisz, byłem w błędzie. Uświadomił mi go dopiero dzisiejszy punkt na liście wyzwania (na której punkt poprzedni szukał utworu, który mnie opisuje). Znajdziesz to popadające w zapomnienie dzieło poniżej.

Cisza, Chłód i Deszcz, Czyli The Tumbled Sea

Mój sentyment do muzyki brzmiącej zbieżnie do melodii wieczornych myśli jest głębszy od niejednego morza. Począwszy od bezimiennych, pojedynczych utworów islandzkiego Sigur Rós, poprzez wszelkie Amiiny, solowych Jónsich i Ólafurów, aż po dziś dzień szukam kolejnych muzyków rozumiejących ten specyficzny stan psychicznego zawieszenia między sobą a nicością. I każdego jednego witam z uśmiechem. Lecz niektórzy, oprócz uśmiechu, zasługują też na notkę. I kimś takim jest The Tumbled Sea.

W końcu wolne

Wiem, że masz mi brak regularnych aktualizacji bloga wybitnie za złe. Ale, o ile mogę to stosować jako argument, trwają moje ferie.  A miniony pierwszy semestr z rożnych powodów (i, jak łatwo wnosić, niekoniecznie tych szkolno-obligatoryjnych) do najłatwiejszych nie należał. Może kiedyś napiszę, dlaczego. Zobaczymy.

Aktualnie spędzam czas w Sopocie.

Wyobraź sobie skute lodem morze. Skute aż po redę. Dodaj do tego wieczorną mgłę i wszystkie klocki, z których zbudowano to nadmorskie miasto. Dziewiętnastowieczne połączenia kamienic z dworkami. Latarnię morską z nigdy nie słabnącym słupem dymu bijącym w chmury. Blisko stuletni Grand Hotel o iluminowanej fasadzie. Dzwony z kościelnych wież bijące w totalnej ciszy (nie ma fal przy takim zlodowaceniu) na nocne, pełne godziny.

Dążąc do czegoś, czyli Sigur Rós: Untitled

Róża Zwycięstwa. Nietypowa nazwa dla zespołu, pasująca jednakże idealnie do dziwnego, niecodziennego świata kreowanego w ich utworach. Świata pełnego przestrzeni, powietrza, wiatru i miejsca do oddychania. Wzniesień i gór, klifów oraz niezmierzonych łąk. Chmur i wody, która je odbija. Świata bardziej marzeń, niż codzienności.

Wyobraźnia jest bowiem tym, co definiuje nas samych. I nie pomylę się chyba bardzo pisząc, że prawdopodobnie dokładnie tak samo brzmi jedno z podstawowych założeń islandzkich muzyków. Dają Ci oni melodię, dają Ci fundament do własnej opowieści. Rzadko kiedy dopowiedzą coś od siebie. Nie. Nie na tym polega zabawa. Kto inny jest najważniejszy wśród tych wszystkich pięknych nut.

Ty. Jako osoba opowiadająca swoje życie, mająca swoją historię. Jako osoba czująca.